Nasze żeglarskie
kierunki

Wyspy Jońskie określają, czym powinno być greckie żeglarstwo: niezawodne popołudniowe wiatry, kotwicowiska na tyle osłonięte, by spać spokojnie, woda tak przejrzysta, że dno widać na sześciu metrach, i rytm z wyspy na wyspę, w którym każdy poranek przynosi nowy horyzont. Siedem odrębnych wysp rozciąga się w lazurowym łuku — każda zupełnie inna w charakterze, architekturze i kuchni — a mimo to każda leży o spokojny dzień żeglugi od poprzedniej. Zarówno dla pierwszych czarterowych gości, jak i dla wytrawnych żeglarzy, to tutaj Morze Śródziemne spełnia każdą obietnicę.

Klasyczna trasa czarteru wyrusza z Lefkady — połączonej drogą z lądem stałym, trzydzieści minut od lotniska Preveza — i rozwija się w naturalnym tempie na południe: dziewicze laguny Meganisi, doskonale zachowana wenecka wioska portowa Fiskardo na Kefalonii, mityczne kotwicowiska Itaki, nieprawdopodobny turkus Paxos i Antipaxos oraz filmowy wapienny teatr Zatoki Navagio na Zakynthos. Żadnych przesiadek na promy, żadnych wymagających przejść, żadnych kompromisów. Wiatr wykonuje pracę; ty cieszysz się efektem.

• 🏖Porto Katsiki, Lefkada — niezmiennie zaliczana do najpiękniejszych plaż Europy, i to bez wątpienia. Białe kredowe klify opadają wprost do fluorescencyjnie turkusowej wody; kontrast jest tak żywy, że przybysze za pierwszym razem zakładają, iż zdjęcia są obrobione. Plaża jest dostępna tylko od morza albo długim, stromym zejściem z klifu — przybycie jachtem wczesnym rankiem, z kotwicowiskiem wyłącznie dla siebie, to jeden z wielkich małych przywilejów żeglowania po Morzu Jońskim.
• 🏛Fiskardo, Kefalonia — jedyna jońska wioska, która przetrwała w całości niszczycielskie trzęsienie ziemi z 1953 roku, jej architektura z epoki weneckiej zachowana jak w bursztynie. Neoklasycystyczne fasady oplecione bugenwillą wychodzą na port na tyle płytki, że widać każdy kamień pod kotwicą. Przybądź przed 17:00, by zająć miejsce przy nabrzeżu, a potem spędź wieczór przy winie Robola i świeżych kalmarach w jednej z nadbrzeżnych tawern, które od pokoleń goszczą tu żeglarzy.
• ⛵Itaka — wyspa Odyseusza — wpłyń do Zatoki Vathy długim śródziemnomorskim wieczorem, a od razu zrozumiesz, dlaczego bohater Homera dziesięć lat próbował wrócić do domu. Niemal zamkniętą zatokę otaczają strome, porośnięte sosnami zbocza, a białe i terakotowe domy Vathy odbijają się idealnie w nieruchomej wodzie. Północne kotwicowiska Frikes i Kioni są mniejsze, cichsze i uwielbiane przez tych, którzy dobrze znają wyspę.
• 🏝Paxos i Antipaxos — dwie małe wyspy na południe od Korfu, których renoma wśród żeglarzy daleko przewyższa ich rozmiar. Paxos oferuje trzy pełne charakteru porty: Gaios (główne miasteczko z wenecką wyspą-fortecą), Loggos (kilka stolików, jedna tawerna, absolutny spokój) i Lakka (podkowiasta zatoka podręcznikowej perfekcji). Antipaxos to niemal wyłącznie dwie plaże — Voutoumi i Vrika — gdzie woda ma kolor Karaibów, a piasek jest pudrowo biały. Przybądź do 14:00 w lipcu i sierpniu, by zająć boję.
• 📸Zatoka Navagio, Zakynthos — najczęściej fotografowane kotwicowisko całego Morza Śródziemnego. Zamknięty wapienny amfiteatr oprawia rdzewiejący frachtowiec (porzucony tu w 1980 roku) na tle białego piasku i wody o niemal nierealnym, głębokim błękicie. Dopłyń do brzegu wczesnym rankiem, zanim przybędą łodzie wycieczkowe; Błękitne Groty na północnym wybrzeżu, dostępne tylko od morza, dopełniają ten niezwykły dzień.
• 🌊Meganisi — wyspa, o której zapomniał czas — zaledwie piętnaście minut pod żaglami od Nidri, a jednak o cały świat dalej od czarterowej trasy. Trzy wioski, głęboko wcięte zatoki i żadnej masowej turystyki. Maleńki port w Spartochori od dziesięcioleci jest punktem na trasie zarówno lokalnych rybaków, jak i przepływających jachtów; w tawernie na szczycie schodów odkryjesz, jak naprawdę smakuje grecka kuchnia z dala od szlaku turystycznego.

Jest coś niezwykłego w wyjściu z mariny Lavrio — czterdzieści minut od lotniska w Atenach — i znalezieniu się w ciągu kilku godzin na kotwicy pod porośniętymi sosnami zboczami Eginy, ze świątynią Afai widoczną z kokpitu. Zatoka Sarońska to najwygodniejszy akwen żeglarski Morza Śródziemnego i jeden z najpiękniejszych.

Prawdziwe odkrycie leży dalej na wschód: Kea, Kythnos, Serifos i Sifnos przyjmują ułamek tłumów, które zalewają Santorini i Mykonos, a dorównują im urodą i przewyższają autentycznością. Sam Sifnos — wyjątkowa gastronomia, klasztor na klifie, kaplica Chrysopigi na nadmorskiej skale — wart jest całego czarteru.

• 🚫Hydra — od lat 50. nie wpuszczono tu żadnych samochodów, motocykli ani skuterów. Osły wnoszą bagaże po schodkowych uliczkach; kotami rządzą mury portu. Kamienne rezydencje kapitanów żeglugi z XVIII wieku wznoszą się amfiteatralnie nad jednym z najdoskonalej proporcjonowanych portów Morza Egejskiego. Stań rufą do nabrzeża po południu i patrz, jak o zmierzchu całe miasteczko schodzi nad wodę.
• 🏛Egina i Poros — świątynia Afai (ok. 500 p.n.e.) wieńczy sosnowy grzbiet i dorównuje Partenonowi stanem i położeniem; sady pistacjowe wyspy dają najlepsze w Grecji orzechy, sprzedawane prosto z nabrzeża. Łatwym kursem na południe Poros leży w wąskim kanale ledwie 200 metrów od Peloponezu, jego miasteczko z wieżą zegarową odbija się w płaskiej, osłoniętej wodzie — podręcznikowy pierwszy nocleg.
• ⛪Sifnos i zachodnie Cyklady — Sifnos to wyspa gastronomiczna: jagnięcina mastelo pieczona w glinie, gulasz z ciecierzycy revithada duszony przez noc w piecu i pobielany klasztor Chrysopigi balansujący na własnym morskim cyplu. Sąsiednie Serifos, Kythnos i Kea przyciągają ułamek tłumów z Santorini — w Kythnos w Loutra biją nawet naturalne gorące źródła wpływające ciepło do morza.
• ⚓Lavrio — 40 minut od lotniska — opuść terminal ATH, minij po drodze świątynię Posejdona na przylądku Sounion i wejdź na pokład tego samego wieczoru. W sobotni poranek wypłyń prosto w Zatokę Sarońską. Żadnej przesiadki na prom, żadnego długiego przelotu dostawczego — najprostsza logistyka czarteru w Grecji.
• 💨Odczytywanie meltemi — suchy północny wiatr wieje z siłą 5–7 przez lipiec i sierpień, świetny na szybkie kursy z wiatrem, ale wymagający na odsłoniętych kotwicowiskach. Żegluj w czerwcu, wrześniu lub październiku po spokojniejsze warunki albo planuj przybycie wczesnym popołudniem do osłoniętych zatok, zanim wiatr osiągnie dzienny szczyt.

Siedem wulkanicznych wysp wyrastających z Morza Tyrreńskiego na północ od Sycylii — jedne bujne i pachnące kaparami oraz winoroślą malvasia, inne surowe, siarkowe i geologicznie gwałtowne — tworzy krajobraz wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, który zadziwia żeglarzy, odkąd starożytni Grecy nazwali go imieniem Eola, boga wiatrów.

Przybycie jachtem to jedyny sposób, by naprawdę doświadczyć Wysp Liparyjskich. Zakotwiczyć w bezludnej cala przy Panarei, podczas gdy turyści z promu stoją w kolejce do wodolotu, albo przepłynąć obok czynnej kaldery Vulcano z siarką w powietrzu — to przeżywać zupełnie inną podróż niż każdy inny gość na wodzie.

• 🌋Stromboli nocą — zaplanuj podejście do Sciara del Fuoco na godziny wokół północy. Z dwóch–trzech mil od brzegu wybuchy są nie do pomylenia: głębokie dudnienie ze stożka, a potem żarzące się skały staczające się czarnym zboczem do morza co piętnaście–dwadzieścia minut. Zrzuć żagle, pozwól łodzi dryfować i zamilcz — na Morzu Śródziemnym nie ma nic podobnego.
• 🍸Panarea — najmniejsza i najbardziej ekskluzywna wyspa łańcucha. Zakotwicz przy Cala Junco, niemal idealnej, otoczonej skałami zatoczce obok osady z epoki brązu, albo weź boję przy wysepce Lisca Bianca, a potem podpłyń pontonem do jedynej pobielanej wioski na kolację. Żadnych aut, główna ulica to jedna ścieżka, a woda najczystsza w archipelagu.
• 🍷Salina — zielona wyspa, wznosząca się ku dwóm wygasłym stożkom okrytym krzewami kaparów i winoroślą malvasia. Zakotwicz przy Pollarze, zatoce w zapadniętym kraterze, gdzie kręcono Il Postino, po najpiękniejszy zachód słońca na wyspach. Słodka Malvasia delle Lipari i solone kapary należą do wielkich rzemieślniczych produktów południowych Włoch — kup oba na lądzie w Santa Marina.
• 🛁Vulcano i Lipari — na Vulcano naturalne siarkowe kąpiele błotne leżą tuż u stóp Gran Cratere; zapach zwiastuje wyspę milę pod wiatr, a wspinaczka na dymiącą krawędź krateru zajmuje około godziny. Lipari, tętniąca życiem stolica, ma zamek na klifie, znakomite muzeum archeologiczne i pełne zaopatrzenie — praktyczne centrum każdego rejsu po Liparach.
• 🏝Filicudi i Alicudi — dwie zachodnie placówki: prawie żadnych dróg, ledwie jedno auto, niemal żadnych innych jachtów. Zakotwicz poniżej osady z epoki brązu na Capo Graziano na Filicudi albo przy Alicudi, gdzie muły wciąż wnoszą zaopatrzenie po kamiennych schodach, a nocne niebo jest naprawdę czarne. Pełna, zamierzona izolacja.

Cieśnina Bonifacio — między północnym cyplem Sardynii a wapiennymi klifami Korsyki — skupia każdy superlatyw, jaki ma do zaoferowania zachodnie Morze Śródziemne: wodę przejrzystą jak na Karaibach, krajobrazy z białego granitu wypolerowane przez mistrala i dramatyczną cytadelę przywartą do szczytu klifu 70 metrów nad morzem.

Nasza sztandarowa dwutygodniowa pętla biegnie z Olbii na północ wzdłuż Costa Smeralda, przez park Maddalena, przez cieśninę do Bonifacio, a potem w górę dzikiego zachodniego wybrzeża Korsyki do Calanques de Piana — różowych granitowych kolumn wyrastających z morza, krajobrazu UNESCO, który wydaje się niemal geologicznie niemożliwy.

• 🌊Archipelag La Maddalena — sześćdziesiąt dwie granitowe wyspy w parku narodowym, z przejrzystością wody, która naprawdę dorównuje tropikom. Zakotwicz przy Spargi w Cala Corsara, poznaj zatoczki wokół Caprery (wyspy Garibaldiego) i zajrzyj do różowej Spiaggia Rosa na Budelli — chronionej, niedostępnej dla stóp, ale niezwykłej od strony wody. Różowo-szarej skały, rzeźbionej przez tysiąclecia mistrala, nie ma nigdzie indziej na Morzu Śródziemnym.
• 🏰Bonifacio — nie ma piękniejszego wejścia do portu w zachodniej części Morza Śródziemnego. Wpłyń do ukrytej, fiordowej zatoki pod cytadelą, która wyrasta wprost z 70-metrowych białych wapiennych klifów, podmytych przez morze poniżej. Zacumuj w wewnętrznej marinie, wejdź o zmierzchu schodami do Haute Ville i zjedz tam, gdzie przybijają łodzie dzienne. Tuż na południu leżą wyspy Lavezzi — niskie granitowe szkiery nad czystym, płytkim piaskiem.
• 🌅Golfe de Porto i Calanques de Piana — wpisane na listę UNESCO zachodnie wybrzeże Korsyki: różowo-granitowe iglice opadające do morza, sąsiadujący rezerwat przyrody Scandola dostępny tylko łodzią i przysiółek Girolata bez żadnej drogi dojazdowej. Zakotwicz w zatoce i patrz, jak klify przechodzą od różu przez złoto po głęboką, krwistą czerwień, gdy słońce za nimi zapada.
• ⛵Costa Smeralda — Porto Cervo i Porto Rotondo oferują mariny z pełną obsługą, podglądanie superjachtów i najlepsze zaopatrzenie na wybrzeżu, a spokojniejsze Cala di Volpe i plaże Capriccioli leżą zaledwie kilka minut dalej. Przypłyń na początku września, a Maxi Yacht Rolex Cup zamienia całą zatokę w najbardziej spektakularną darmową regatę w Europie.
• ⚠️Szanuj mistrala — północno-zachodni wiatr przeciska się przez Cieśninę Bonifacio i potrafi narosnąć do siły 7–8 z niewielkim ostrzeżeniem, podnosząc krótką, stromą falę. Zawsze czytaj trzydniową prognozę, zanim zdecydujesz się na przejście, przepływaj wcześnie rano i miej w pogotowiu zatokę-schronienie u brzegów Sardynii.

Riwiera Francuska to najbardziej olśniewający adres żeglarstwa: 300-kilometrowy łuk wybrzeża, gdzie Alpy Nadmorskie opadają wprost do morza, tworząc osłonięte zatoki, kultowe porty i dziewicze wyspiarskie rezerwaty przyrody w zasięgu jednego tygodnia żeglugi.

Îles d'Hyères — Porquerolles, Port-Cros i Île du Levant — to najlepiej strzeżony żeglarski sekret Riwiery: park narodowy dziewiczej turkusowej wody i porośniętych sosnami plaż, zaledwie godzinę żeglugi od Saint-Tropez. Zwłaszcza Porquerolles to objawienie: żadnych aut, niewielka zabudowa od lat 70., plaże od winnic po morze, należące w całości do parku narodowego.

• 🏁Monako — najgęściej skoncentrowane bogactwo na jakimkolwiek nabrzeżu świata i naprawdę ekscytujące miejsce, by przypłynąć jachtem. Zacumuj lub zakotwicz przy Port Hercule, wejdź na Le Rocher i starówkę, a majową wizytę zaplanuj na Grand Prix, gdy port staje się najbardziej niezwykłą trybuną motorsportu, jaka istnieje — bolidy przeplatają ulice kilka metrów od twojego kokpitu.
• 🎬Cannes, Antibes i Îles de Lérins — Vieux Port w Cannes i ogromny Port-Vauban w Antibes to bijące serce żeglarstwa Riwiery. Milę od Cannes leżą ciche wyspy Lérins: Sainte-Marguerite z fortecą, która więziła Człowieka w Żelaznej Masce, i Saint-Honorat, gdzie mnisi wciąż wytwarzają wino — spokojne kotwicowisko w zasięgu wzroku od czerwonego dywanu.
• 🏝Porquerolles i Îles d'Hyères — najlepiej strzeżony żeglarski sekret Riwiery. Porquerolles jest wolne od aut, chronione w Parc National de Port-Cros, jego sosnowe lasy i plaże poprzecinane winnicami ustępują wodzie tak czystej jak nigdzie w Prowansji. Zakotwicz przy Plage Notre-Dame, przejedź rowerem polne drogi i spróbuj wyspiarskiego różowego Côtes de Provence na placu w wiosce.
• 🌴Saint-Tropez i Esterel — Vieux Port jest mały i zaciekle pożądany; przybądź wcześnie albo zakotwicz w zatoce i podpłyń pontonem do kawiarni na starym nabrzeżu. Na południe ciągnie się trzykilometrowy łuk Pampelonne; na zachodzie masyw Esterel opuszcza krwistoczerwone porfirowe klify wprost do morza, z ustronnymi calanques na południowe kąpiele.
• 💨Współpraca z mistralem — północno-zachodni wiatr potrafi wzrosnąć do siły 6–7, najczęściej wiosną, budując ostrą falę u odsłoniętych przylądków. Schronienie jest po wschodniej stronie wysp Hyères; sprawdzaj MÉTÉO-FRANCE przed każdym przejściem. Jego jedyny dar: gdy już przewieje, powietrze jest doszczętnie przejrzyste, a widoczność wzdłuż wybrzeża zdumiewająca.

Na 60 stopniu szerokości północnej w pełni lata słońce ledwie zachodzi — o północy muska szczyty gór i wstaje ponownie przed 4 rano, malując ściany fiordów barwami przechodzącymi od stalowego błękitu przez miedź po najbledsze złoto. Żeglować pod 1000-metrowymi klifami, z wodospadami spadającymi ze śnieżnych pól ku horyzontowi, to doświadczać krajobrazu w skali, która kalibruje wszystko na nowo.

Wyzwanie jest realne: wiatry w fiordach są lokalne, porywy katabatyczne nadchodzą bez ostrzeżenia z górskich przełęczy, a woda nawet w lipcu rzadko przekracza 17°C. To żeglarstwo dla tych, którzy chcą poczuć się naprawdę żywi — dla żeglarzy, którzy wracają z Adriatyku z wciąż niezaspokojonym apetytem na przygodę.

• 🏔Sognefjord i Nærøyfjord — najdłuższy fiord Norwegii sięga 204 kilometry w głąb lądu i ponad 1300 metrów w głąb. Jego wpisana na listę UNESCO odnoga Nærøy zwęża się do ledwie 250 metrów między ścianami wznoszącymi się do 1700, z wodospadami spadającymi wprost ze śnieżnych pól. Wpłyń powoli na silniku ku wiosce Gudvangen; jedyne dźwięki to wodospady i twój własny kilwater o skałę.
• 🌸Hardangerfjord — fiord sadów, najłatwiejszy do osiągnięcia z Bergen. Eidfjord leży u jego głowy pod grzmiącym Vøringsfossen i rozległym płaskowyżem Hardangervidda; w maju brzegi bieleją od kwiatów wiśni i jabłoni, a najodważniejsi piechurzy wychodzą na półkę skalną Trolltunga wysoko nad wodą.
• ⚓Bergen i wody domowe — stare hanzeatyckie nabrzeże Bryggen (UNESCO) to serce miasta. Zaopatrz się na przyportowym targu rybnym, wjedź kolejką Fløibanen po widok na wyjście, a potem przepleć się przez osłonięty labirynt szkierów i cieśnin między wyspami. Undredal, głęboko w fiordach, wart jest postoju dla swojego maleńkiego kościoła klepkowego i brązowego koziego sera.
• 🌞Słońce o północy — od końca maja do połowy lipca słońce na północ od Bergen nigdy naprawdę nie zachodzi; o północy muska szczyty i wznosi się ponownie przed czwartą. Żeglowanie nocnego przejścia w pełnym złotym świetle jest najpierw dezorientujące, a potem całkowicie wciągające — choć w kabinach będziesz potrzebować zaciemniających rolet, by w ogóle zasnąć.
• 🦅Lofoty (dla ambitnych) — daleko na północy poszarpane szczyty wznoszą się pionowo z arktycznego morza, czerwone chaty rorbu obrastają każdy port, a wąski Trollfjord otwiera się jak zapadnia w klifach. Białe noce przez całe przesilenie letnie, pierwsze zorze polarne od końca sierpnia. Bardziej dramatycznie w Europie się nie żegluje — najlepiej z milami już za kilem.

Bałtyk to najlepiej strzeżony sekret żeglarstwa: ogromne morze śródlądowe o powierzchni 377 000 km², dom dla jednych z najbardziej zawiłych archipelagów świata, z niemal zerowym pływem i konstelacją niezwykłych miast z listy UNESCO wzdłuż jego brzegów.

To miasta czynią bałtycką pętlę wyjątkową: sztokholmska Gamla Stan, secesyjna dzielnica portowa Helsinek, średniowieczny rdzeń Tallina — doskonale zachowany w obrębie murów z XIII wieku — i secesyjne bulwary Rygi. Żadna inna trasa żeglarska w Europie nie przechodzi przez tyle architektonicznie niezwykłych stolic w ciągu jednego tygodnia czarteru.

• ⛵Archipelag Sztokholmski — jakieś trzydzieści tysięcy wysp wachlarzem rozchodzących się osiemdziesiąt kilometrów od miasta. Żegluj od brukowanych nabrzeży Gamla Stan obok fortecy Vaxholm strzegącej wewnętrznego podejścia, a potem dalej do Sandhamn, żeglarskiej wioski na mecie klasycznego Round Gotland Race. W wewnętrznych szkierach czerwone drewniane szopy na łodzie stoją na gołym granicie, a woda leży gładka jak lustro przez długi wieczór przesilenia.
• 🏰Gotlandia i Visby — największa wyspa Szwecji, nocne przejście w otwarty Bałtyk. Visby to kompletne, otoczone murami hanzeatyckie miasto: 3,4 kilometra wału z XIII wieku, dziesiątki wież i panorama bezdachowych średniowiecznych ruin kościołów. Zaplanuj przybycie na sierpniowy Tydzień Średniowiecza, gdy całe miasto cofa się o sześćset lat.
• 🏛Tallin i wybrzeże estońskie — zacumuj w porcie miejskim i wejdź prosto w jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych rdzeni Europy: kupieckie dolne miasto, górne wzgórze Toompea, dwa kilometry oryginalnych murów. Na zachodzie ciche wyspy Saaremaa i Hiiumaa oferują wrzosowiska jałowca, stare wiatraki i otoczony fosą zamek biskupi w Kuressaare.
• 🇫🇮Helsinki i Wyspy Alandzkie — podejdź do Helsinek obok Suomenlinny, wielkiej morskiej fortecy UNESCO rozłożonej na wyspach u wejścia do portu. Na zachodzie leżą Wyspy Alandzkie — fińskie z flagi, szwedzkie z języka, tysiące szkierów w głąb — gdzie Mariehamn przechowuje strzelisty windjammer Pommern jako swoje muzeum morskie.
• 🌊Bez pływów, bez fali — amplituda pływu na większości Bałtyku to tylko kilka centymetrów, i nie ma oceanicznej martwej fali, z którą trzeba się zmagać. Planowanie pływów znika całkowicie, otwierają się płytkie kanały szkierowe, które zaniepokoiłyby atlantyckiego nawigatora, a kotwiczenie staje się tak odprężone, jak rejsowanie tylko bywa.

Bezpośredni lot trwający cztery godziny stawia cię na nabrzeżu w Las Palmas — i przybywasz do 24°C, czystego nieba i 15 węzłów północno-wschodniego pasatu. Wyspy Kanaryjskie oferują żeglarstwo przez cały rok, z najlepszymi warunkami od października do maja: pogoda w karaibskiej jakości, bez transatlantyckiego przejścia.

Każda wyspa ma radykalnie inny charakter: nieziemskie czarne pola lawy Lanzarote i architektura Césara Manrique wyrastająca ze skały, saharyjskie wydmy Fuerteventury i Teide na Teneryfie — z 3718 metrami najwyższy szczyt Atlantyku — górujący nad warstwą chmur niczym znak nawigacyjny dla całego archipelagu.

• 💨Niezawodność pasatów — północno-wschodnie pasaty wieją stabilnie 15–25 węzłów mniej więcej cztery dni na pięć od października do maja. To te same wiatry, które niosły Kolumba na zachód w 1492 roku, i wręczają czarterowemu żeglarzowi jeden wspaniały półwiatr za drugim między wyspami — prawdziwy smak żeglarstwa oceanicznego, bez opuszczania europejskiej przestrzeni powietrznej czy przekraczania strefy czasowej.
• ⚓Las Palmas de Gran Canaria — jedna z wielkich miejskich marin wschodniego Atlantyku, z pierwszorzędnym paliwem, zaopatrzeniem i usługami morskimi oraz tętniącym życiem Real Club Náutico na lądzie. Każdego listopada wypełnia się flotą ARC szykującą się do przepłynięcia na St. Lucia; wyspa za nią oferuje wydmy Maspalomas i zielone wąwozy wspinające się ku porośniętemu mgielnym lasem wnętrzu.
• 🌋Lanzarote i La Graciosa — wyspa artysty Césara Manrique: audytorium Jameos del Agua w tunelu lawowym, Mirador del Río, dymiąca ziemia Timanfai. Pożegluj na północ przez cieśninę do La Graciosa, pozbawionej dróg wyspy piaszczystych dróżek i białych domów w Caleta del Sebo, a po drodze zakotwicz przy złotych Playas de Papagayo.
• 🐋Teneryfa i klify Los Gigantes — zachodnie wybrzeże biegnie pod pionowymi 500-metrowymi ścianami opadającymi wprost do głęboko błękitnej wody, nad cieśniną, gdzie grindwale i delfiny są obecne przez cały rok. Teide — z 3718 metrami najwyższy szczyt Atlantyku — stoi nad warstwą chmur za twoim ramieniem przez całe przejście, naturalny znak lądu dla całego archipelagu.
• 🏛La Gomera — ostatni port przed Nowym Światem — w San Sebastián Kolumb nabrał wody w 1492 roku, i wciąż czuć tu klimat miasta na granicy. Za nim wznoszą się ociekające wilgocią lasy wawrzynowe Garajonay (UNESCO); na południowy zachód Valle Gran Rey schodzi tarasowo i pełne palm do zatoki z czarnym piaskiem — klasyczny punkt końcowy kanaryjskiego rejsu.

To kierunek, który znamy najlepiej, i ten, do którego wysyłamy żeglarzy z największą pewnością. Grenadyny to studwudziestokilometrowy łańcuch wysp nanizany na stałe pasaty i ciepłą, płaską, turkusową wodę. Każdego ranka budzisz się w innym kotwicowisku, do południa żeglujesz łatwym półwiatrem i czujesz gałkę muszkatołową w bryzie, zanim jeszcze zobaczysz ląd — krótkie skoki, niezawodny wiatr, żadnej pływowej gimnastyki i kąpiel z rufy w 29°C na zakończenie każdego dnia.

Sama Grenada — Wyspa Przypraw — jest najbardziej karaibską wyspą Karaibów: zielona, górzysta, niespieszna i naprawdę ciepła w każdym sensie. True Blue Marina, nasza baza partnerska na osłoniętym południowym wybrzeżu wyspy, obsługuje cały czarter od początku do końca — łódź zaopatrzona, zatankowana i odprawiona, z lokalną wiedzą na miejscu, której nie pomieści żadna locja — tak że rankiem, gdy wchodzisz na pokład, pozostaje już tylko jedno: rzucić cumy i skręcić na północ w wyspy.

• 🐢Tobago Cays Marine Park — po prostu jedno z największych kotwicowisk na ziemi: pięć bezludnych wysp ukrytych za Horseshoe Reef, otwarty Atlantyk rozbijający się o koralowiec kilkaset metrów na nawietrznej, podczas gdy ty leżysz w płaskiej, elektrycznie turkusowej wodzie. Weź park-boję przed późnym przedpołudniem, ponurkuj z fajką przy ścianie rafy, popływaj z dzikimi zielonymi żółwiami skubiącymi trawę morską i podpłyń pontonem na Petit Bateau po homara grillowanego na piasku o zachodzie słońca. Nigdy nie kotwicz na koralowcu.
• 🌺St. George's, Grenada — podkowa pastelowych magazynów wokół Carenage, jej roboczego portu. Wejdź na Fort George po widok na całe kotwicowisko, przejdź się po sobotnim targu po gałkę muszkatołową, kwiat muszkatołowy, goździki i cynamon uprawiane kilka kilometrów w głębi lądu i ponurkuj z fajką lub akwalungiem w Underwater Sculpture Park w Molinere Bay tuż wzdłuż wybrzeża — pierwszej instalacji tego rodzaju na świecie.
• ⛵Bequia (BECK-way) — najbardziej ukochana wyspa łańcucha. Admiralty Bay to szerokie, łatwe, głębokowodne kotwicowisko z całym miasteczkiem rozciągniętym wzdłuż brzegu; dawne tradycje wielorybnicze żyją w warsztatach modeli łodzi koło Port Elizabeth, a ścieżka dookoła na Princess Margaret Beach na drinka o zachodzie to czarterowy rytuał. Taka wyspa, do której goście proszą, by znów do niej pożeglować.
• 🤿Carriacou i spokojna północ — senna siostrzana wyspa Grenady, pół dnia żeglugi w górę łańcucha, gdzie wioska Windward wciąż buduje drewniane slupy ręcznie na plaży. Zakotwicz przy Sandy Island — skrawku białego piasku i palm wewnątrz rafy — a możesz mieć karaibską pocztówkę całkiem dla siebie. Mayreau i Salt Whistle Bay leżą tuż za nią.
• 🪁Union Island i Mayreau — południowe Grenadyny w najbardziej wyluzowanym wydaniu: chroniona rafą laguna Clifton to światowej klasy spot do kitesurfingu na płaskiej wodzie, a kilkaset metrów od brzegu leży Happy Island, bar zbudowany ręcznie na stosie muszli skrzydelnika. W pobliżu Salt Whistle Bay na Mayreau to niemal idealny półksiężyc, gdzie Karaiby i Atlantyk dzieli jeden pas palm.
• ⭐Przewaga partnera PBC — to właśnie wyróżnia karaibski tydzień. Przez naszą bazę w True Blue Marina dostajesz priorytetowe miejsce postojowe, łódź zaopatrzoną i zatankowaną, zanim wylądujesz, oraz porządny briefing skipera obejmujący kotwicowiska, bezpieczne dla koralowca trasy, najlepsze stoły na lądzie i bieżące warunki wyspa po wyspie — taka lokalna wiedza, jakiej nigdy nie pomieści żadna wydana locja.